Het bericht dat van de week bij mij een harde lach veroorzaakte: "Gemeenten ontevreden over ict-leveranciers".
Al jaren zie ik het zelfde verschijnsel: te veel kosten naar ICT omdat niet gekeken wordt naar wat het probleem zou oplossen, maar naar de goedkoopste versie van de enige oplossing die de eigen organisatie heeft bedacht. Veel vraagtekens boven je hoofd? Ik leg het uit. En als voorbeeld gebruik ik iets heel herkenbaars: eten.
Stel: je wilt nooit meer hoeven koken. Gasfornuis de deur uit en geen afwasmachine meer nodig. Maar, je wilt wel elke dag thuis eten én het moet lekker eten zijn. Als je het slim aanpakt ga je dan eens om je heen kijken, zoek je de goede traiteur uit, maakt misschien wel een leuke deal met dat restaurant in de buurt en voorziet jezelf zo elke dag van een smakelijke maaltijd op een bord dat je de volgende dag gewoon vies in kan leveren. De eerste maand wissel je wat af, daarna heb je je voorkeuren wel bepaalt en maak je voor de rest van het jaar een mooie, reële prijs. Mocht er iemand willen blijven eten, dan is dat geen probleem. Even bellen levert twee maaltijden op, tegen twee keer het afgesproken bedrag.
Klinkt logisch? Waarom is het dan opeens anders als de overheid het doet? Die denken dat aanbesteden betekent dat je vooraf gaat bedenken wanneer je wat wilt eten en je dan een leverancier zoekt die al dat eten kan leveren tegen de goedkoopste prijs. Dat je dus nu al bestelt wat je op 8 april 2017 wilt eten en het dan gek vinden als je op die datum misschien wel zin hebt in iets anders. Of het raar vinden als de goedkoopste prijs niet het lekkerste eten geeft. Of dat je heel veel extra moet betalen als ze voor twee moeten koken in plaats van voor één. Je wilt dan, denk ik, voor een dubbeltje op de eerste rang zitten en dat kan niet.
Terug naar de ICT. Overheden hebben niet de snelle IT jongens in huis, die kunnen/willen ze niet betalen. Op basis van wat ze wel zelf bedacht hebben vragen ze grote, snelle, hippe bedrijven om offerte uit te brengen voor hun oplossing. Die grote, snelle, hippe bedrijven hebben allang gezien dat het beter kan, maar dat mogen ze niet vertellen. Want dat staat niet in de gunningscriteria, die zijn gebaseerd op de oplossingen van een ander. Dus ... maken ze een heel lage offerte voor het gevraagde, halen ze zo de opdracht binnen, vertellen ze dan meteen dat het beter en slimmer kan en mogen ze die opdracht tegen de kosten van meerwerk uitvoeren. Ze zijn dus niet alleen groot, snel en hip, ze zijn vooral heel slim.
Kan het anders? Ja, en in het gebouwenonderhoud heb ik dat ook gedaan. Gewoon beschrijven wat je wilt, punten uitdelen voor hoe ze zoiets zouden aanpakken en de opdracht geven aan degene die je probleem het beste begrijpt.Ook dan kan je tegen gunningscriteria aanlopen, geen punten mogen geven als zij iets zien dat jij nog niet gezien hebt. Maar dat is volgens mij de betere manier.
zondag 18 oktober 2015
woensdag 19 oktober 2011
Koken is als beminnen Je doet het met overgave of helemaal niet (Harriet van Horne)
De liefde van de man gaat door de maag, maar is eten werkelijk zo belangrijk voor een relatie. Is het enkel de liefde van de man of zijn vrouwen ook gevoelig voor een goed bereide maaltijd?
Een goed diner is opgebouwd als een mooi boeket, schilderij of boek. De samensteller probeert iets over te brengen, een gevoel weer te geven. De via hetzelfde recept klaargemaakte lamsfilet zal de ene tafelgenoot in vervoering brengen en de ander zal nauwelijks reageren. Natuurlijk zal eenieder direct zeggen dat dat aan de tafelgenoot ligt, maar zit er geen kern van waarheid in de stelling dat een met liefde bereide maaltijd altijd beter smaakt.
Het probleem bij koken is dat veel mensen het te goed willen doen. Ze pluizen vele kookboeken uit, kiezen de verfijnste recepten en staan dagen in de keuken om deze geheel volgens de regels te bereiden. Het resultaat zal ongetwijfeld smakelijk zijn en de gemiddelde tafelgenoot zal het niet merken. Maar soms verwacht je iemand waarop je net dat beetje extra indruk wil maken. Diegene die je met dit ene etentje wil overtuigen van het feit dat jij de ware bent. En vaak gaat het dan mis. Ondanks alle voorbereiding slaat de vonk niet helemaal over en omdat dat meestal al snel duidelijk is, is de sfeer niet in overeenstemming met de geserveerde gerechten. Al met al een mislukking die de kansen op toekomstige pogingen een ander met kookkunst te verleiden doen afnemen. Maar waar gaat het dan mis?
Koken is geen wetenschap. Sommige van de beste koks hadden niet eens een diploma. Koken doe je met je hart. Recepten zijn dan ook geen handleidingen, maar handreikingen. Zij geven aan met welke ingrediënten de maaltijd bereid moet worden en adviseren een bereidingswijze. De betere kok ziet ze ook op deze manier en legt ze voor het daadwerkelijke bereiden van de maaltijd terzijde. Vanaf dat moment laat hij zich enkel leiden door gevoelens. Zo wordt elke maaltijd een meesterstuk op zich en compleet als ‘maatwerk’ bereid. Juist door niet strak via het ‘boekje’ te koken zal het beste resultaat verkregen worden. Waarbij zeker de persoon voor wie de maaltijd bereid wordt niet uit het hart mag worden gesloten.
Maar is dit nu alleen voor mensen weggelegd die goed kunnen koken, of kunnen deze mensen nu juist zo goed koken omdat ze deze spelregels toepassen?
De simpele regel met je hart te koken zal van een ieder een betere kok maken. De keuze van de recepten geven de basis van de kok aan, de mate waarin hij zich tijdens het bereiden durft te laten verleiden door de ingrediënten bepalen het niveau van het eindresultaat.
En niet enkel mannen zullen dit merken, vrouwen zijn hiervoor wellicht zelfs gevoeliger. Dat maakt echter ook dat vrouwen, over het algemeen, makkelijk gevoel in de maaltijd zullen leggen. Waardoor meer mannen zullen ‘vallen’ voor een goede maaltijd, zodat nog steeds het spreekwoord luidt dat de liefde van de man door de maag gaat.
Een goed diner is opgebouwd als een mooi boeket, schilderij of boek. De samensteller probeert iets over te brengen, een gevoel weer te geven. De via hetzelfde recept klaargemaakte lamsfilet zal de ene tafelgenoot in vervoering brengen en de ander zal nauwelijks reageren. Natuurlijk zal eenieder direct zeggen dat dat aan de tafelgenoot ligt, maar zit er geen kern van waarheid in de stelling dat een met liefde bereide maaltijd altijd beter smaakt.
Het probleem bij koken is dat veel mensen het te goed willen doen. Ze pluizen vele kookboeken uit, kiezen de verfijnste recepten en staan dagen in de keuken om deze geheel volgens de regels te bereiden. Het resultaat zal ongetwijfeld smakelijk zijn en de gemiddelde tafelgenoot zal het niet merken. Maar soms verwacht je iemand waarop je net dat beetje extra indruk wil maken. Diegene die je met dit ene etentje wil overtuigen van het feit dat jij de ware bent. En vaak gaat het dan mis. Ondanks alle voorbereiding slaat de vonk niet helemaal over en omdat dat meestal al snel duidelijk is, is de sfeer niet in overeenstemming met de geserveerde gerechten. Al met al een mislukking die de kansen op toekomstige pogingen een ander met kookkunst te verleiden doen afnemen. Maar waar gaat het dan mis?
Koken is geen wetenschap. Sommige van de beste koks hadden niet eens een diploma. Koken doe je met je hart. Recepten zijn dan ook geen handleidingen, maar handreikingen. Zij geven aan met welke ingrediënten de maaltijd bereid moet worden en adviseren een bereidingswijze. De betere kok ziet ze ook op deze manier en legt ze voor het daadwerkelijke bereiden van de maaltijd terzijde. Vanaf dat moment laat hij zich enkel leiden door gevoelens. Zo wordt elke maaltijd een meesterstuk op zich en compleet als ‘maatwerk’ bereid. Juist door niet strak via het ‘boekje’ te koken zal het beste resultaat verkregen worden. Waarbij zeker de persoon voor wie de maaltijd bereid wordt niet uit het hart mag worden gesloten.
Maar is dit nu alleen voor mensen weggelegd die goed kunnen koken, of kunnen deze mensen nu juist zo goed koken omdat ze deze spelregels toepassen?
De simpele regel met je hart te koken zal van een ieder een betere kok maken. De keuze van de recepten geven de basis van de kok aan, de mate waarin hij zich tijdens het bereiden durft te laten verleiden door de ingrediënten bepalen het niveau van het eindresultaat.
En niet enkel mannen zullen dit merken, vrouwen zijn hiervoor wellicht zelfs gevoeliger. Dat maakt echter ook dat vrouwen, over het algemeen, makkelijk gevoel in de maaltijd zullen leggen. Waardoor meer mannen zullen ‘vallen’ voor een goede maaltijd, zodat nog steeds het spreekwoord luidt dat de liefde van de man door de maag gaat.
Abonneren op:
Posts (Atom)